• ﺑﻮﺷﯿﺪو(ﻃﺮﯾﻘﺖ ﺳﺎﻣﻮراﯾﯽ)
  • تاریخ درج: 1398/07/27

    ﺑﻮﺷﯿﺪو(ﻃﺮﯾﻘﺖ ﺳﺎﻣﻮراﯾﯽ)

    ﺑﻮﺷﯿﺪو(bushi-do) در ﻟﻐﺖ ﺑه ﻣﻌنای ﻃﺮﯾﻘﺖ جنگاوران(سلحشوران) ژاپنی(سامورایی ها) است (Bushi به معنای سرباز و جنگاور و Do به معنی طریق و آئین است) و به باورها، آئین، اصول زندگی و مرام نامه نانوشته جنگاوران سامورایی گفته می شود این آئین مبتنی بر خدمت به ارباب است و بی شباهت به شوالیه گری در اروپای قرون وسطی نیست. بوشیدو ریشه در اعماق غبارآلود تاریخ ژاپن دارد و در طی قرون متمادی جنگاوری و نظامی گری در ژاپن به تدریج تکامل یافته است.

    در کوجیکی(kujiki)، کهن ترین کتاب بازمانده به زبان ژاپنی(نوشته شده به سال 712 میلادی)، متنی هم به شرح زندگانی یاماتو تاکه رو(Yamato Takero) پسر امپراتور کی کو(Keikou) امپراتور افسانه ای ژاپن اختصاص یافته است. این متن از تاکه رو تصویر یک جنگجوی آرامانی را به دست می دهد که کاملا جدی و وفادار است، دشمنان پدر خود را ” مانند هندوانه“ تکه تکه می کند و بسیار سرسخت اما با احساس است که این ویژگی ها در سوگواری او بر سرزمین های از دست رفته و همسران در گذشته اش و نیز تمایل اش برای نبرد یک تنه با دشمن آشکار می شود.

    مهم ترین نکته اینکه، تصویری که کوجی کی از او ترسیم می کند نماد هم آهنگی آرمانی بین شاعری و جنگاوری است که از ویژیگی های منحصر به فرد فرهنگ ژاپنی به شمار می آید.

    از دیگر آثار اولیه ای که به مفهوم جنگاور آرمانی ژاپنی پرداخته اند می توان به شوکو نیهون گیShoku Nihongi)) نوشته شده به سال 797 میلادی، از کتب قدیمی تاریخ ژاپن اشاره کرد که ظاهرا کلمه(بوشی) برای نخستین بار در آن کتاب به کار رفته و به شاعر جنگجوی فرهیخته دلالت می کند.

    کلمه ”سابورای“ از فعل ”سابورافو“(Saburafu) به معنی ” در خدمت یا ملازم کسی بودن“ نخستین بار در کوکین شو

    The Kokinshu))، اولین مجموعه شعر سلطنتی ژاپن آمده است. در قرن دوازدهم ”سامورای“(تبدیلSaburai“ به ” Samurai در اثر اعمال یک قاعده آوایی تاریخی در زبان ژاپنی صورت گرفته است) با  ”بوشی“ هم معنا شده بود و برای اشاره به طبقات متوسط و بالای سربازان به کار می رفت.

    بوشی در ژاپن به رزمنده ای گفته می شود که روح و منش برتری جویی داشته و پروا از ننگ دارد و پایبند ارزش های خاص است. ”دو“ پسوندی است به معنی طریقت، رسم و آئین در بنیاد تفکر سامورایی، همت و پایداری بنا به موقعیت است، عزم، مایه کوشش است و همت در کارها، دلیری و بی پروایی در جان و دل، مرد عمل را می پروراند تا بدون ترس، در راه رسیدن به هدف بیش از پیش تلاش کند و در برابر سختی ها از پای ننشیند.

    در طریقت سامورایی هیچ کار ناشدنی وجود ندارد و با عزم راسخ می توان آسمان و زمین را هم تکان داد. سلحشوری که عزم و اندیشه استوار داشته باشد، در برابر دشواری ها نومید نمی شود و در نمی ماند، نگرانی به دل راه نمی دهد و هر چند بار که بر زمین افتاده دوباره بر می خیزد.(مرد صاحب عزم، همچون عروسکی فنری است که هرچند بار که به زمین بخورد بازهمان جا کمر راست می کند) نیروی سخت کوشی در راه هدف نشان از اندیشه استوار دارد.

    عزم و همت، راه را بر ترس می بندد و امید به پیروزی نهایی،  سلحشور را دو دل می کند.

    اگر یک سامورایی عزم در کاری نهد و تنها به فکر مبارزه باشد رزم به سرعت به پایان می رسد باشد که  کارها به کام او برآید. این همت را باید در کارهای بزرگ مدنظر داشت.

    اندیشه سامورایی خطا و خطر را در کارها می پذیرد و لغزش و اشتباه را طبیعی و ناگزیر می داند.

    سامورایی، استوار و محکم از خطاهای کوچک بیم به دل راه نمی دهد.

    در اندیشه سامورایی شکست و پیروزی دو روی یک سکه است. آنچه اهمت دارد مبارزه و تلاش است که پاسدار ارزش های سلحشوری می باشد.

    سامورایی باید چنان انگارد که او بهترین و دلیرترین رزمنده سرزمین خویش است.

    ((دلیری با زیبایی و برازندگی پیوند دارد)).

    زیبایی در رفتار بجا و منشی درست است، نباید که در انجام کارهای بایسته کوتاهی ورزیم. نباید که در بند امیال و خودپرستی بمانیم و مایه آزار دیگران شویم. یک سامورایی از شکستی که با همه تلاش انجام شده فرا رویش قرار گیرد باکی ندارد.

    ((اگر مردی در انجام کار و یافتن مقصودی، با همه سخت کوشی ناکام بماند این شکست او همانند مرگی پر افتخار در جنگی نابرابر است)).

    سامورایی واقعی، در زندگی روزمره خود نیز هرگز نباید که پژمرده دل و افسرده جان بماند. او باید با دلی پر شور و پر امید پیش بتازد. چنانچه یقین دارد که بر همه پیروز خواهد شد.

    این اندیشه نه تنها ما را توان پایداری در برابر سختی ها می دهد، بلکه در دشاوریها هم گره گشا خواهد بود.

    ((سامورایی را چون ماتم و اندوهی پیش آید باید که آن را مایه پیشرفت گرداند و از آن شوق و نیرو یابد)).

     

    "تاریخچه"

    از قرن دهم تا قرن شانزدهم ژاپن درگیر جنگ های خونین داخلی است و وسعت دامنه جنگ ها منجر به رشد و گسترش فنون و راهبردهای نظامی و هنرهای رزمی می گردد.

    بوشی دو هم در همین سال ها کاملتر  و غنی تر می شود. در سال 1185 جنگ های طولانی میان دو خاندان بزرگ میناموتو(Minamoto) و تایرا(Taira  سرانجام با پیروزی میناموتو به پایان می رسد و میناموتو یوری تومو(Minamato Yoritomo)، بزرگ این خاندان قدرت واقعی کشور را که تا آن زمان در دستان امپراتور بود به دست می گیرد و خود را شوگون(Shougun) به معنی ژنرال می خواند و بدین ترتیب دوران موسوم به کاماکورا(Kamakur Period) در تاریخ ژاپن آغاز می گردد. رسم حکومت شوگون ها بر ژاپن تا نزدیکی قرن بیستم و انقلاب می جی(Meiji) ادامه یافت.

    از سال 1333 تا سال 1573  را به علت اقامت شوگون های این عصر در منطقه موروماچی(Muromachi period) دوران موروماچی می نامند. در این دوران ژاپن به ایلات مستقلی تقسیم شده بود که پیوسته با یکدیگر درگیر جنگ بودند. در نتیجه تقاضا برای به خدمت گرفتن سامورایی در این دوره همواره زیاد بود.

    بسیاری از سامورایی ها در این دوران در فاصله بین جنگ ها در مزارع به کار کشاورزی می پرداختند. داستان اغلب فیلم های سامورایی به ویژه فیلم های کوروساوا(Akira kurosawa مشهورترین فیلم ساز ژاپنی در خارج از این کشور) در این دوران اتفاق می افتد.

    از سال 1573 تا سال 1603(دوران آزوچی-مومویاما Azuchi-Momoyama) زندگی سامورایی ها دچار تحول می شود.

    (تویوتومی هیده یوشی Toyotomi hideyoshi 1537-1598)، شوگونی که توانست ژاپن را دوباره پس از سال ها زیر یک پرچم متحد کند، سامورایی ها را مجبور می کند از میان کار در مزرعه و جنگاوری یکی را برای همیشه برگزینند و نیز اجازه حمل سلاح را تنها به سامورایی ها اختصاص می دهد. این قوانین به شکل سنت تا پایان کار سامورایی ها جاری بود.

    فاصله بین سال های 1603 تا 1868، دوران حکومت شوگون های خاندان توکوگاوا(Tokugawa) بر ژاپن است. در این دوران امپراتور ذر کیوتو زندگی می کند اما در عمل کشور را شوگون که در ادو(Edo) (توکیوی امروزی) ساکن است اداره می کند. کشور به مناطق کوچکی تقسیم شده که هر منطقه را حکم ران برگزیده شوگون می گرداند و هر حکم ران تعداد زیادی سامورایی در اختیار دارد که مامور اجرای قوانین و برقراری نظم اند. سامورایی ها وادار می شوند در دژها زندگی کنند و ماهیانه مقدرای برنج به عنوان دست مزد دریافت می کنند. از سال 1868 امپراتور می جی به حکومت می رسد و دوران جدیدی در تاریخ ژاپن آغاز می شود. در این دوران پر کشمکش شوگون از قدرت خلع می شود و امپراتور پس از قرن ها دوباره بر مسند قدرت می نشیند و تا بمباران اتمی هیرو شیما رهبر واقعی کشور باقی می ماند. در دوره می جی روابط با کشورهای خارجی رونق می گیرد و نهضت ترجمه در تمامی زمینه ها آغاز می شود. در چنین دورانی وجود سامورایی خطری برای امنیت کشور و مانعی بر سر راه پیشرفت ملت تشخیص داده می شود و دولت به مبارزه با آنان بر می خیزد. مبارزه ای خونین برای هر دو طرف که سال ها به طول می انجامد.

    سرانجام دولت ابتدا حمل سلاح و بعدها تراشیدن موی سر به شیوه سامورایی ها را ممنوع می کند و بدین ترتیب سامورایی ها نیز به مرور به کارهای دیگری روی می آورند.

    بوشیدو یا آئین سلحشوری هر چند با از بین رفتن سامورایی ها از رونق افتاد اما هرگز فراموش نشده است. امروز در سراسر جهان کسانی که هنرهای رزمی ژاپن را می آموزند اصول بوشیدو را به عنوان اخلاق ورزشی یاد می گیرند.

     

     

    مهدی محمّدی

    محقق و پژوهشگر هنرهای رزمی


    روابط عمومی آکادمی هنرهای رزمی

    (مهدی محمّدی)

     

     

     

     


  • کلام روز
  • شب قدر
    هدف شب قدر، بیدار ماندن نیست بلکه بیدار شدن است



.: All Rights Reserved By:http://mmsensei110.ir/:.
.: Designed By: TNG & Powered By: EC :.
.: 2018© :.

.: کلیه حقوق این وب سایت متعلق به آکادمی هنرهای رزمی مهدی محمدی می باشد :.
.: طراحی و توسعه: لاهیج گرافیک . قدرت گرفته از EC :.